Vorig jaar ben ik op reis gegaan met slechts een enkeltje
naar Warschau, verder zou ik wel zien. Uiteindelijk kwam
ik in Montenegro terecht en daar verloor ik m'n hart. Ik
kreeg een tijdelijk baantje in een jeugdherberg waar ik
ook gelijk kon wonen en alles zag er zonnig uit. Tot in
oktober het zomerseizoen toch echt wel voorbij was en ik
zonder werk en eigen onderdak zat en geen woord van de
taal begreep. Er zat niets anders op dan terug te keren
naar Nederland.
Daar kreeg ik zo'n ontzettende heimwee, tot slapeloze
nachten vol tranen aan toe.Ik wou terug! En ik zou terug
ook! Inmiddels heb ik wat geld gespaard, doe nog steeds
dagelijks erg m'n best met het leren van de taal, en ga
ik 7 april weer terug naar Podgorica. Vanwege m'n vlieg-
angst zal ik 28 uur bussen en 10 uur treinen moeten door-
staan, maar ik doe het met liefde.
Helaas moet ik wel een hoop mensen achter laten. Ik zal
proberen jullie hier zo goed mogelijk op de hoogte te
houden, en ik hoop dat ik met jullie reacties ook op de
hoogte blijf van hoe het met jullie en Nederland gaat.
Zal ik kunnen inburgeren in voormalig Joegoslavie? Kan ik
op een dag lopen op zulke hoge hakken als de dames daar?
En kan je met liefde en wilskracht echt alles overwinnen?
Dat is niet alleen voor jullie maar ook voor mij de vraag.